Η Δήμητρα Κολλά άνοιξε την καρδιά της στην εφημερίδα On Time Σαββατοκύριακο και στη δημοσιογράφο Σίσσυ Μενεγάτου, μιλώντας για την περίοδο που έδωσε τη δική της μάχη με την κατάθλιψη. Η ηθοποιός περιέγραψε τα δύσκολα χρόνια που βίωσε, τότε που η εικόνα του σώματός της την στοίχειωνε και η απώλεια του χορού την βύθισε στη θλίψη.
Η ίδια εξήγησε: «Ήμουν πάντα “τσουπωτή”. Όμως, από δυόμισι χρονών, επειδή το ήθελα πολύ, με πήγε η μαμά μου σε σχολή χορού. Μέχρι τα 18 μου, που γυμναζόμουν ατελείωτες ώρες για να γίνω χορεύτρια μπαλέτου, άκουγα πάντα τη φράση “είσαι χοντρή”. Ήμουν, λοιπόν, πάντα σε μόνιμη δίαιτα και προσπαθούσα, αλλά έπαθα κάποια ατυχήματα από πέσιμο και αναγκάστηκα να σταματήσω τον χορό».
Η στιγμή εκείνη, όπως είπε, τη σημάδεψε: «Τότε έπαθα κατάθλιψη και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πως να πεθάνω από το φαΐ – αφού όλοι μου λένε ότι είμαι χοντρή, οπότε ας πεθάνω από αυτό».
Όταν ρωτήθηκε πόσα χρόνια κουβαλούσε αυτό το “αγκάθι”, απάντησε: «Πέντε χρόνια ήμουν με κατάθλιψη. Την ημέρα που μου ανακοινώθηκε ότι δεν θα ξαναχορέψω ποτέ, συνέβησαν και κάποια άλλα προσωπικά γεγονότα στη ζωή μου, οπότε τότε, στα δεκαοκτώ μου, δεν είχα από πού αλλού να κρατηθώ».
Η ηθοποιός περιέγραψε πώς βρέθηκε να δουλεύει στο περίπτερο του πατέρα της, εγκλωβισμένη σε μια καθημερινότητα χωρίς προοπτική: «Ο μπαμπάς μου είχε ένα περίπτερο και δούλευα εκεί, οπότε άρχισα να είμαι εγκλωβισμένη στο “1×1” και μέσα μου. Το μόνο που ήθελα εκείνη την περίοδο ήταν να φάω και να πεθάνω από αυτό, αφού όλοι με έλεγαν χοντρή. Άπλωνα το χέρι μου και έπαιρνα μια σοκολάτα, όλο κάτι έτρωγα».
