Ο αμπελώνας της Σαντορίνης αποτελεί παγκόσμια κληρονομιά καθώς λειτουργεί και καλλιεργείται επί 3.000 χρόνια χωρίς διακοπή
Μία ανάσα από την περιοχή του ηφαιστείου Κολούμπο, στους Μπαξέδες της Οίας, ο Πάρις Σιγάλας, γνωστός οινοποιός και εμβληματική φυσιογνωμία στον χώρο του κρασιού στη Σαντορίνη, κάθεται στο γραφείο του, ανάμεσα σε εκατοντάδες βιβλία, με αναμμένο το τζάκι και έχοντας συντροφιά του τα δύο σκυλιά του.
Τις ημέρες εκείνες που η σεισμική δραστηριότητα στο νησί ήταν ιδιαίτερα αυξημένη και αρκετοί συντοπίτες του έφευγαν ο κ. Σιγάλας επέστρεφε στο σπίτι του και στο οινοποιείο του, ΟΕΝΟ Π, στη Σαντορίνη.
«Επέστρεψα στο νησί την περασμένη Κυριακή μετά από ένα επαγγελματικό ταξίδι στο Λονδίνο. Παρόλο που ήξερα τι γίνεται, μάθαινα ότι ο κόσμος και κάποιοι γνωστοί μου φύγανε ενώ κάποιοι άλλοι έμειναν. Έχουν μείνει κάποιοι φίλοι, οπότε σε τέτοιες ανορθόδοξες συνθήκες υπάρχει μία παρέα. Μία σύσφιξη σχέσεων, θυμίζοντας τις εποχές της πανδημίας», εξηγεί στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο κ. Σιγάλας.
Μια μέρα μετά από τον σεισμό μεγέθους 5,2 στην κλίμακα Ρίχτερ που σημειώθηκε στο νησί, ανάμεσα σε εκατοντάδες κούτες με κρασιά το ΑΠΕ-ΜΠΕ συνάντησε τον κ. Σιγάλα και περιηγήθηκε στην παλιά (ανανεωμένη πλέον) κάναβα της οικογένειάς του.
Γνωστός για τις καινοτομίες του στο χώρο του κρασιού, χρησιμοποιεί πήλινα πιθάρια για τη ζύμωση και την ωρίμανση καθώς με αυτό τον τρόπο, όπως λέει δίνεται «μία περισσότερη ευγένεια και φινέτσα» στο ασύρτικο κρασί.
Η κατάσταση ωστόσο που επικρατεί τον έχει βάλει σε σκέψεις αν τελικά θα προχωρήσει στη μεταφορά του κρασιού του σε ανοξείδωτες φιάλες.
«Εάν δω ότι η κατάσταση οδεύει στα χειρότερα, μπορεί και να το μεταφέρω στις ανοξείδωτες φιάλες, να είναι πιο ασφαλές. Το σκέφτομαι», λέει o κ. Σιγάλας δείχνοντας τα πελώρια πιθάρια του. Πρόκειται για δεξαμενές 750 και 1600 λίτρων, ιταλικής προέλευσης, όπου το κάθε πιθάρι αντιστοιχεί σε ένα επιλεγμένο αμπέλι και αποτελεί συνέχεια της έρευνας που άρχισε ο οινοποιός το 2015.
Το 1956 που ο σεισμός που εκδηλώθηκε, ισοπέδωσε το νησί ο κ. Σιγάλας ήταν 8 χρονών. Ένα χρόνο μετά όταν γύρισε στον τόπο του μαζί με τον θείο του η εικόνα που του έχει αποτυπωθεί στο μυαλό είναι μία Σαντορίνη κατεστραμμένη, «μόνο γκρέμια», όπως αναφέρει.
Όπως υπογραμμίζει, το νησί έχει μεγάλη παράδοση στο κρασί καθώς για πολλά χρόνια αποτελούσε την κύρια δραστηριότητα όλων των κατοίκων. «Το αμπέλι εδώ είναι μονοκαλλιέργεια», τονίζει εξηγώντας ότι η μοναδικότητα του σαντορινιού κρασιού οφείλεται στο ηφαιστειογενές έδαφος.
«Το χώμα της Σαντορίνης, είναι πολύ νέο χώμα, είναι από την έκρηξη του ηφαιστείου το 1600 π.Χ. Το νησί είναι καλυμμένο με αυτό το χώμα σε βάθος 30-40 μέτρα, δημιουργώντας έτσι συνθήκες για υψηλής ποιότητας κρασί. Όλο το νησί ήταν ένα αμπέλι», επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και προσθέτει ότι στα τέλη του 19ου αιώνα με αρχές του 20ου όλα τα σπίτια είχαν κάναβες ώστε να το πουλάνε στους εμπόρους και στη συνέχεια να το διοχετεύουν στην αγορά.
Εδώ και 30 όμως χρόνια, όπως εξηγεί ο κ. Σιγάλας, το σαντορινιό κρασί διανύει δεύτερη άνοιξη έχοντας αυξήσει την αναγνωσιμότητά του και αποτελώντας την αιχμή του δόρατος του ελληνικού κρασιού. «Αυτό είναι μια κατάκτηση που πριν 20 χρόνια δεν υπήρχε. Η Σαντορίνη διαθέτει το πιο αναγνωρίσιμο κρασί διεθνώς», τονίζει.
πηγή-protothema.gr
