Ο ηθοποιός Δημήτρης Μαζιώτης μιλά στο enikos.gr για τον “Γελοίο” του Ντοστογιέφσκι που υποδύεται στη θεατρική σκηνή αλλά και τις απολαυστικές στιγμές που έζησε όταν πρωταγωνιστούσε στη μεγαλύτερη τηλεοπτική επιτυχία των τελευταίων χρόνων, στις “Άγριες Μέλισσες”.
Ο Δημήτρης Μαζιώτης ανήκει στους ηθοποιούς που το ευρύ κοινό έμαθε και αγάπησε από τις “Αγριες Μέλισσες” όταν είχε αναλάβει τον ρόλο του δικηγόρου της Ελένης Σταμίρη και το δύσκολο έργο να την βγάλει από τη φυλακή.
Οι θεατρόφιλοι βέβαια τον γνώριζαν ήδη από τις παραστάσεις που τον είχαν παρακολουθήσει. Αυτή τη σεζόν, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στο θέατρο Nous πρωταγωνιστεί στο μονόλογο “Το όνειρο ενός Γελοίου” σε σκηνοθεσία Έλενας Αγγελοπούλου, μια παράσταση που όπως μου εξομολογήθηκε τον κάνει να θυμάται ξανά “γιατί αξίζει να πιστεύεις, να συνεχίζεις, να αγαπάς.”
Αυτή τη θεατρική σεζόν σας βρίσκουμε στο θέατρο Nous και στον μονόλογο «Το όνειρο ενός γελοίου». Πως είναι το μόνος πάνω στη σκηνή;
Το να είσαι μόνος πάνω στη σκηνή είναι μια εμπειρία σχεδόν οριακή. Δεν έχεις πουθενά να «κρυφτείς»… Είσαι εσύ, ο λόγος και το βλέμμα του θεατή. Από τη μία υπάρχει μια βαθιά ελευθερία, γιατί γίνεσαι ολόκληρος ο κόσμος του έργου. Από την άλλη, μια ευθύνη σχεδόν τρομακτική, γιατί κάθε σιωπή, κάθε ανάσα, κάθε σκέψη φαίνεται. Ο μονόλογος σε αναγκάζει να είσαι απόλυτα παρών, σε κάθε λέξη, σε κάθε ανάσα. Ο «Γελοίος» του Ντοστογιέφσκι είναι ένας χαρακτήρας που απαιτεί πλήρη έκθεση· ψυχική, πνευματική, σωματική. Απαιτεί απόλυτη ειλικρίνεια. Και αυτό το «μόνος» μετατρέπεται σε «μαζί» μόνο όταν αρχίζεις να νιώθεις ότι το κοινό αναπνέει μαζί σου. Νιώθεις ότι δεν είσαι πια μόνος, αλλά μέσα σε μια κοινή εμπειρία, σχεδόν εξομολογητική.
Ποια είναι η κεντρική ιδέα του έργου ;
Η κεντρική ιδέα του έργου είναι η αναγέννηση του ανθρώπου μέσα από το σκοτάδι του. Ο «Γελοίος» ξεκινά από την απόλυτη παραίτηση, από την αίσθηση ότι τίποτα δεν έχει νόημα. Και μέσα από ένα όνειρο ανακαλύπτει πως η αλήθεια και η σωτηρία βρίσκονται στην αγάπη, στην καλοσύνη, στην πίστη στον άνθρωπο. Ο Ντοστογιέφσκι μιλά για την πιο δύσκολη επανάσταση: την εσωτερική. Κι αυτό είναι που προσπαθώ να φέρω στη σκηνή· τη στιγμή που η ψυχή ακουμπά το απόλυτο σκοτάδι και, σχεδόν απρόσμενα, γεννιέται μέσα της το φως.
