Η Μαρία Μπαλούτσου μίλησε στην εκπομπή «Μαμά-δες» της ΕΡΤ1 και στην Αλεξάνδρα Ούστα, αποκαλύπτοντας πως η πρώτη αγκαλιά με το παιδί της δεν είχε τίποτα από τη μαγεία που συχνά περιγράφεται. Η παιδοψυχολόγος, θεατρολόγος και ηθοποιός μίλησε ανοιχτά για μια εμπειρία διαφορετική από την εξιδανικευμένη εικόνα που επικρατεί γύρω από τη μητρότητα.
«Kανένας δεν σου περιγράφει την πραγματικότητα έτσι όπως είναι», τόνισε. «Για όλους είναι το μαγικό πράγμα που συμβαίνει στο σώμα σου, που γεννάς ένα παιδί, και πόσο δένεσαι μαζί του και όλη αυτή η ανιδιοτελής αγάπη που υπάρχει. Ναι, υπάρχει, αλλά αυτό έρχεται μαζί με ένα σωρό άλλα προβλήματα και δυσκολίες. Δεν είναι ονειρική η κατάσταση. Είναι πολύ όμορφη, κερδίζεις πολλά πράγματα από αυτό, αλλά θέλει αγώνα κάθε μέρα».
Η ίδια παραδέχτηκε πως βρέθηκε αντιμέτωπη με τεράστια σύγχυση και πολλές αντιφατικές πληροφορίες. «Πάρα πολλές πληροφορίες, δεν ήξερα προς τα πού να πάω», είπε. «Ήθελα να ρωτήσω τη μαμά μου, μετά έλεγα “όχι, δεν θα ρωτήσω τη μαμά μου, η μαμά μου με μεγάλωσε με έναν άλλο τρόπο, πρέπει να δω εγώ κάτι καινούργιο”. Αυτά λοιπόν θέλουνε μία ισορροπία. Γιατί και τρελαίνεσαι και αρχίζεις και δοκιμάζεις πράγματα πάνω στα παιδιά, τα οποία μετά τα μετανιώνεις, μετά δεν τα μετανιώνεις, γίνεται ένας αχταρμάς, ένα μπάχαλο στο κεφάλι σου».
Όμως το πιο δυνατό της βίωμα ήρθε αργότερα. Παρά τις προσδοκίες και τις περιγραφές άλλων γυναικών, εκείνη δεν αισθάνθηκε καμία συγκίνηση τη στιγμή που κράτησε για πρώτη φορά το παιδί της στην αγκαλιά της. «Το πιο συγκλονιστικό όμως που βίωσα εγώ, όταν γέννησα, είχα ακούσει από φίλες “ξέρεις, αυτή τη συγκίνηση που παίρνεις το παιδί στα χέρια σου” και για μένα δεν υπήρχε συναίσθημα εκείνη την ώρα», ανέφερε. «Δεν ένιωσα ούτε συγκίνηση, ούτε ότι κάτι μαγικό συνέβη. Ένιωσα απλά ένα μπαμ. ΟΚ, έγινε. Πάμε τώρα να προχωρήσουμε, πάμε να δούμε τι γίνεται. Δεν είχα συναισθήματα έντονα, δεν ένιωθα συγκίνηση με το μωρό στο σπίτι».
Το συναίσθημα, όμως, εμφανίστηκε ξαφνικά και απρόβλεπτα. «Ήτανε πολύ απλό αυτό που συνέβαινε. Μία μέρα λοιπόν, εκεί που ήμουνα στο σπίτι, είχα την Αλεξάνδρα μωρό και τη θήλαζα και κάπως γυρνάω έτσι το κεφάλι μου και τη βλέπω να με κοιτάει. Και πατάω κάτι κλάματα απ’ το πουθενά! Πήρα τηλέφωνο τον άντρα μου, “το παιδί, με κοίταξε!” κι άρχισα να κλαίω απ’ το πουθενά. Αυτό λοιπόν, από εκείνη τη στιγμή πυροδότησε όλα τα συναισθήματα των παιδιών».
