Το 1994 η Αλίκη Βουγιουκλάκη πρωταγωνίστησε στη παράσταση «Η μελωδία της ευτυχίας», στην οποία το κοινό την απόλαυσε για δύο περίπου χρόνια. Ήταν η τελευταία φορά που η αείμνηστη ηθοποιός ανέβηκε στο θεατρικό σανίδι. Ανάμεσα στα παιδιά που συμμετείχαν στο έργο τότε, ήταν και ο Δημήτρης Σαμόλης. Ο καλλιτέχνης ήταν καλεσμένος τη Δευτέρα 12 Ιανουαρίου στην εκπομπή του Γιώργου Λιάγκα.
Στη συνέντευξή του μίλησε για το πώς συμμετείχε στη «Μελωδία της ευτυχίας», καθώς και για τους γονείς του. Ο ίδιος εξομολογήθηκε πως η μητέρα του ήταν υποστηρικτική, ενώ ο πατέρας του αποδέχτηκε το γεγονός πως ακολούθησε τον καλλιτεχνικό δρόμο όταν τον είδε στις «Άγριες Μέλισσες».
«Στα 13 μου συμβαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο στη ζωή μου. Ξαφνικά βλέπω ως μικρός μία ανάρτηση σε μια εφημερίδα, ότι η Αλίκη Βουγιουκλάκη κάνει οντισιόν για τα παιδιά στη “Μελωδία της ευτυχίας”, και πείθω τη μητέρα μου κρυφά από τον πατέρα μου να πάμε. Μέσα σε μία εβδομάδα, ξαφνικά, βρίσκομαι να παίζω με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Η μαμά μου ήταν πιο υποστηρικτική», ανέφερε ο Δημήτρης Σαμόλης στη συνέντευξή του.
Σε ερώτηση για το πότε ο πατέρας του έμαθε ότι κρυφοκοιτάζει στο θέατρο και στην ηθοποιία, ο καλλιτέχνης απάντησε: «Όταν πλέον με πήραν στη “Μελωδία της ευτυχίας”. Δεν χάρηκε καθόλου. Μάλιστα, μου είχε πει ότι αν δεν φέρω αριστείο στο πρώτο τρίμηνο, γιατί τότε είχα μπει στο Γυμνάσιο, θα σταματήσω από όλα. Οπότε αναγκάστηκα και έγινα άριστος μαθητής! Εντωμεταξύ εγώ στο Δημοτικό ήμουν απαίσιος μαθητής».
«Εμένα με ενδιέφερε η αποδοχή πριν»
«Η μητέρα μου δεν ζει, ο πατέρας μου ζει. Ο μπαμπάς μου άρχισε να αποδέχεται ότι δεν έγινα νομικός αλλά καλλιτέχνης, στις “Άγριες Μέλισσες”. Αλλά, για να είμαι απολύτως ειλικρινής, εμένα μου ήταν πιο πικρό το ότι με αποδέχτηκε όταν με αποδέχτηκε και το ευρύ κοινό. Η αποδοχή πρέπει να έρθει a priori, όχι εκ των υστέρων. Οπότε, εμένα με ενδιέφερε η αποδοχή πριν», συνέχισε.
Επιπλέον, ο Δημήτρης Σαμόλης είπε ότι: «Θεωρώ ότι αυτό έχει ειπωθεί ποικιλοτρόπως. Νομίζω ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι κάτι πολύ δυναμικό. Διαμορφώνονται μέρα με τη μέρα, είμαστε σε αυτή τη διαδικασία νομίζω συνεχώς. Μπορεί να σε χειροκροτάει ένα ολόκληρο θέατρο και εσύ να ψάχνεις αυτή τη μια θέση για το μπράβο που δεν είχες πάρει τότε. Σε αυτή την παράσταση δεν έχει έρθει παραδόξως, γενικά όμως έχει έρθει».
